فضا

وقتی از لایه زمین رد بشیم، وارد فضا می‌شیم. حالا قبل از اینکه ببینیم تو فضا چه خبره اول بگیم که فضا کجا هست؟

فضا کجاست؟

دور تا دور زمین یه لایه از هوا هست که به این لایه می‌گن «جو زمین». «جو» به ما اکسیژن می‌ده، از تشعشعات خورشید که ضرر دارن و همینطور گرمای خیلی زیادش، و سرمای شب از ما محافظت می‌کنه. حالا هر چقدر از زمین دورتر بشیم همین لایه نازکتر می‌شه و دما هم تغییر می‌کنه. وقتی یه فضانورد حدودا 100 کیلومتر از زمین دور بشه بهش می‌گیم که به فضا رفته. در واقع تو فاصله چند صد کلیومتری از زمین فضانورد شرایط فضا رو حس می‌کنه. ولی در علم نجوم فضا از فاصله حدود 1000 کیلومتری از سطح زمین شروع می‌شه.

تجربۀ فضا

حتی تو همین زمین هم می‌شه شرایط فضا رو تجربه کرد. مثلا کوهنوردهایی که به کوه‌های بلند می‌رن کمبود اکسیژن رو حس می‌کنن. یا کسایی که تو ترن هوایی سوار می‌شن و حتی وقتی ماشین تو دست‌انداز میوفته، و یا تو بعضی از آسانسورها شرایط بی‌وزنی حس می‌شه.

در فضا

شب‌ها، ستاره‌های خیلی زیادی تو آسمون دیده می‌شن (البته تو جاهایی که آلودگی نوری وجود نداره مثل صحراها). همه این ستاره‌ها شبیه به خورشید هستن. به غیر از کهکشان راه شیری میلیاردها کهشکشان‌ِ دیگه‌ای هستن که تو اون‌ها هم ستاره وجود داره (البته بین کهکشان‌ها فضای خالی وجود داره که تریلیون‌ها کیلومتر وسعت داره).

تا الان بیشتر از 3500 تا سیاره که دور ستاره‌ها می‌گردن کشف شده. برای اینکه مشخص بشه تو اون سیاره‌ها زندگی وجود داره یا نه، فضاپیماهایی به فضا فرستاده شد که پیام‌هایی رو با خودشون می‌برن (معروفترین فضاپیما حامل پیام، فضاپیمای «ویجر» هست)

برای بررسی سطح سیاره‌ها، دانشمندها قطعه سنگ‌هایی رو که از آسمون سقوط می‌کنه (که هر سال حدود 300 تا هست) رو بررسی می‌کنن. البته با فرستادن فضاپیما به سیاره‌های دیگه، ربات‌ها و فضانوردها موادی موجود تو اونجا رو با خودشون میارن تا دانشمندها بررسیشون کنن.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوشته‌هایی که شاید بپسندید

تاریخ مستطاب آمریکا

یک طنز تاریخی

اگر می‌خواید تاریخ آمریکا رو به شکل متفاوتی بررسی کنید، حتماً این مطلب رو در مورد کتاب تاریخ مستطاب آمریکا بخونید.

ادامه مطلب »